Fouten maken mag hier (ben je zeker?) 🫣

“Fouten maken mag hier”, zei ze rotsvast overtuigd.

En ik geloofde meteen dat zij dat oprecht geloofde.
De blikken in de zaal daarentegen – 😳 🤔 😱 – deden vermoeden dat haar ‘fouten maken mag’ beleving en die van haar medewerkers niet op dezelfde lijn zaten:

☑️ grote ogen,
☑️ de lippen stijf op elkaar geperst,
☑️ armen gekruisd…
nu niet meteen de lichaamstaal van een team dat het roerend eens is met wat er op het podium wordt geclaimd.

En laat me duidelijk zijn, ik zit hier niemand af te fakkelen. Het is gewoon iets wat me opvalt wanneer iemand voor zijn/haar groep medewerkers zo’n claim maakt. En dat is begrijpelijk want het begint al met de vraag:

☑️ Wat verstaan we onder een fout?
☑️ En onder welke voorwaarden ‘mag’ ze?

Ga er maar aan staan.

Daarom is het handiger om de vraag om te draaien:
Wanneer mag een fout NIET?

In de praktijk komt dat meestal hierop neer:

1️⃣ wanneer ze geld kost (of nog veel erger),
2️⃣ wanneer ze een leidinggevende in (publieke) verlegenheid brengt,
3️⃣ of een combinatie is van 1 en 2

In dat geval vinden organisaties het héél lastig om ‘fouten maken mag’ op een geloofwaardige manier te omarmen. Laat staan er de juiste conclusies aan te verbinden. En hoewel professioneel omgaan met ‘fouten’ een wetenschap en kunst op zich is, gebruik ik in de praktijk twee simpele vragen om de dialoog over ‘fouten maken mag’ op gang te trekken in een team:

✅ Neem twee collega’s in gedachten die het meest recent een fout maakten. En dan bedoel ik geen DT-fout, maar een Fout met hoofdletter F. Twee vragen:
✅ Waar zijn die collega’s nu?
✅ En zijn ze gelukkig?

Alleen al de non-verbale reactie op die twee vragen spreekt vaak boekdelen.
Heb het daar open en eerlijk met elkaar over en je hebt wellicht meteen de ruimte tot verbetering gevonden waar ‘fouten maken mag’ de noodzakelijke licht en lucht krijgt. Niet fout, me dunkt.