Ze hoopt onzichtbaar te blijven achteraan in het publiek.
Maar dat pakt anders uit.
Omdat ze nieuw is, vraagt de leidinggevende of ze even wil gaan staan om zich voor te stellen aan de collega’s in de zaal. Ze zou het liefst van al in het niets oplossen, maar gaat toch staan. Ze vertelt wat haar functie inhoudt en laat zich snel even een verontschuldiging ontvallen, dat ze “al veel meetings heeft bijgewoond, maar ik moet toegeven dat er veel is dat ik niet snap.”
Ze gaat weer zitten en de leidinggevende kondigt mij aan. Ik gooi mijn geplande intro instant overboord en verklaar dat we een nieuw thema hebben die dag. En dat we dat te danken hebben aan de nieuwe collega, die de moed en de tegenwoordigheid van geest heeft om hardop te zeggen: “Ik snap het niet!”
Overgoten met de nodige humor zeg ik haar dat dat altijd zo zal blijven. Maar dat ze wellicht met de jaren beter gaat worden in mee knikken met de rest die het ook niet snapt, maar die vooral wil laten uitschijnen dat ze mee zijn of die die strijd al lang opgegeven hebben.
Ze weet niet goed of ik het meen of haar een beetje zit te jennen. Iets zegt me dat het nodig is om haar én ieder ander in de zaal te zeggen dat ik het meen. Dat achter de humor een boodschap zit die niet alleen gehoord mag worden, maar er in geramd mag worden. En dat haar opmerking van goudwaarde is.
Doorheen de lezing/workshop komt de ik-snap-het-niet meme met regelmaat terug en maak ik er dankbaar gebruik om aannames te benoemen en te doorprikken, om het spotlicht te zetten op nietszeggende abstracties en containerbegrippen die als gul rondgestrooide pepernoten in alle teksten, Powerpoints en taalgebruik zitten. Want niemand snapt wat er écht staat. Niemand die écht kan duiden waar al die opgeblazen zinnen herkenbaar en bruikbaar worden in de waan van hun dag. En de groep begint dat zowaar te omarmen.
Het leidt tot een (h)eerlijke dynamiek dankzij een ‘verontschuldiging’ van de nieuwe kracht.
Aan het einde deel ik twee cadeautjes uit. Een aan een deelnemer die toevallig jarig is die dag en een aan haar.
Met de boodschap: verontschuldig je nooit meer voor de meest cruciale opmerking die je kan maken.
Maar waarvoor de meesten te verdoofd of te bang zijn om ze een keer, twee keer, eindeloos vaak telkens en zolang het nodig is te blijven herhalen: Ik snap het niet? Help het ons snappen! Maak het begrijpbaar, herkenbaar, tastbaar, echt!
De mensen om haar heen bevestigen dat en ze krijgt een spontaan applaus. En terecht.
Mensen die het niet snappen, net als de rest, maar dat hardop zeggen;
willen we ze telkens een daverend applaus (en een antwoord) geven ajb?!
Lees, reageer op, en deel de LinkedIn versie van dit artikel
Wil je jezelf nog verder ontwikkelen als leider? Aan de hand van 10 waardevolle hacks toon ik je hoe subliemer samen te werken met anderen… door te starten met jezelf. Download hier het gratis e-book. Succes!
