Je stip aan de horizon

“Is je stip aan de horizon in werkelijkheid je navel?”

Toch maar twee keer nadenken voor je deze one-liner voor de voeten van de baas gooit. 😉

Hoewel het wel eens gezegd mag worden.
Na zo’n 20 jaar kind aan huis te mogen zijn bij talloze bedrijven, overheidsorganisaties, onderwijsinstellingen en non-profits kan ik er niet omheen dat:

❎ de meeste organisaties enorm worstelen met het formuleren van een reden van bestaan die klopt, zowel cerebraal als in het hart van hun mensen.
❎ goedbedoelende en hardwerkende leiders vaak het verschil niet zien tussen de stip aan de horizon en hun eigen navel.
Én, dat niemand hen daarop wijst!
❎ men dus ook niet verder komt dan een gelikte, dode-letteroefening missie, visie’tje plus wat waarden op de website zetten.

Onlangs nog, een HR-verantwoordelijke die wel errug verongelijkt reageerde toen ze tijdens een plenair moment tot de ontdekking kwam dat het personeel de kernwaarden “nog steeds” niet uit het hoofd kende.

Pijnlijke stilte.
Passief agressieve sneer.
Weer pijnlijke stilte.

Kijk, dat soort momenten spreken boekdelen over het verschil tussen de stip aan de horizon en navel. En dan begint het echte werk, van samen vaststellen, het uitspreken, de spanning eraf halen en aan de bak. Best confronterend én nog meer bevrijdend.

Want daar gaat het om.

Dat er voorbij de pijnlijke stilte een machtig mooi gesprek op ons zit te wachten om gevoerd te worden.

Het alternatief is in de pijnlijke stilte blijven hangen. Kan ook. Maar waarom zouden we onszelf dat willen aandoen?